ของขวัญที่ล้ำค่าและเป็นสิ่งที่ควรอยู่คู่กับแม่น้ำปิงมาตั้งแต่โบราณนั้นคือ เรือหางแมงป่องที่ต้องอนุรักษ์ คู่กับแม่น้ำแห่งนี้ จะเป็นเรือหางยาวก็ไม่ใช่ จะเป็นเรือพายเล่นก็ใหญ่เกินกำลังของคนที่จะพายไหว ยิ่งดูรูปร่างของเรือด้วยแล้ว ก็คล้ายกับกาบมะพร้าวที่เด็กๆสมัยก่อนลอยน้ำเล่นกัน อย่าว่าแต่คนถิ่นอื่นๆเลย ที่ไม่รู้จักเรือหางแมงป่องนี้ แม่แต่ชาวเชียงใหม่เองก็มีไม่มากนัก เรื่องนี้อธิบายได้ไม่ยาก เพราะว่าเรือหางแม่ป่องหายไปจากแม่น้ำปิง ถึงขั้นที่ว่าหายสาบสูญ จะว่าไปแล้วเรือหางแมงป่องมีส่วนช่วยในการสร้างบ้านแปงเมืองให้ลำพูนและเชียงใหม่ได้รุ่งเรืองด้วยกัน และในยุคต้น เป็นเรือที่เจ้านายฝ่ายเหนือใช้ และในยุคปลายทำหน้าที่ขนส่งสินค้าจากเมืองเหนือล่องตามลำน้ำไปทางใต้ถึงเมืองกรุงเทพฯ ใช้เวลาประมาณ 6 เดือนเศษ และล่องทวนน้ำจากเมืองกรุงเทพมาทางเหนือใช้เวลาประมาณ 7-8 เดือน โดยใช้ลูกถ่อจำนวน 12-18 คน จะว่าไปแล้วมีเพียงเรือหางแมงป่องชนิดเดียวเท่านั้นที่ใช้ขึ้นล่องในน้ำปิง เนื่องจากในบลำน้ำปิงเต็มไปด้วยเกาะแก่งและหาดทรายมากมาย จึงทำให้ใช้เวลาการเดินทางค่อนข้างลำบากแลยาวนาน 

     ในการออกแบบเรือของคนโบราณใช้ไม้สักทั้งต้นที่มีขนาดใหญ่ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4-8 เมตร ประมาณ 20 กว่าคนโอบมาขุดทำเป็นเรือหางแมงป่อง ทั้งนี้ทั้งนั้นด้วยความชาญฉลาดของคนโบราณล้านนา ใช้ไม้สักซึ่งมีค่าอย่างมากมายในภาคเหนือเนื่องจากไม้สักมีน้ำหนักเบา และคุณสมบัติพิเศษคือลอยน้ำได้ดีกว่าไม้ชนิดอื่นๆ อีกทั้งไม่บิดไม่งอ จึงเป็นที่นิยมในการทำเรือในยุคนั้น แม้กระทั่งเรือชนิดอื่นๆก็ทำจากไม้สัก ตอนหลังมีการสะดุดหยุดเรือหางแมงป่อง เนื่องจากนยุคหลัง ไมสักที่มีขนาดใหญ่ๆหายากขึ้น และเรือหางแมงป่องเมื่อชำรุดแล้ว ไม่สามารถซ่อมแซมได้ เพราะเป็นเรือขนาดใหญ่ไม่สามารถซ่อมแซมได้ เพราะเป็นเรือขนาดใหญ่สามารถบรรทุกได้ถึง 3 ตัน ต่างจากเรือชนิดอื่นๆ ที่ใช้ไม้เป็นแผ่นๆ มาต่อเป็นเรือ ซึ่งครั้งโน้นไม่นิยมนำไม้เป็นแผ่นมาต่อเป็นเรือ เนื่องจากเรือมีน้ำหนักมากและอุ้ยอ้าย การล่องเรือผ่านเกาะแก่งต่างๆลำบาก และไม่มีความแข็งแรงเท่ากับไม้เป็นท่อนที่นำมาขุดเป็นเรือ