จากเมืองแคนถึงแดนธรรม... โดย ช่ออ้น ความอิ่มใจมันต่างกับความประทับใจนะ...เมื่่อใดที่คนเราเหนื่อยล้าจะกายหรือใจหากเป็นพุทธศาสนิกชนแล้วล้วนหันหน้าเข้าหาที่พักพิงอันสงบงันเพื่อหยุดตัวเองและลดความอ่อนล้านั้นลงแน่นอนหนีไม่พ้นว่าต้องเป็นศาสนสถานที่ไม่เคยหนีหรือทอดทิ้งพวกเราไปไหน ใจและกายที่รีบเร่งและร้อนรนต่างต้องเงียบเพื่อฟังเสียงแห่งบุญเสียงแห่งธรรมะที่คอยขับกล่อมแม้ยามสับสน แต่หากให้เลือกเพื่อให้เป็นสถานที่พักผ่อนในทำนองหาการนันทนาการ น้อยนักที่จะเลือกให้ศาสนสถานเป็นเป้าหมายนั้นๆ สุขสงบได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆกับหลายคนจากภาพที่ฉันเห็นบนยอดดอยที่เหลืองอร่ามและงดงามด้วยคาวมตั้งใจของพุทธสาวกทั้งหลายที่ร่วมแรงร่วมใจกันเพื่อให้เกิดมีขึ้นซึ่ง พระธาตุดอยสุเทพแห่งนี้ เส้นทางที่แสนจะเคี้ยวคดกว่า 12 กิโลเมตรจากต้นทางขึ้น แต่หาความเหนื่อยล้าแก่แรงศรัทธาทั้งหลายที่หวังจะกราบไหว้สักการะ แม้อายุจะเฉียดหลักร้อยแล้วก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับคุณปู่คุณย่าทั้งหลายที่มีใจหวังสู่ท้ายที่สุดของพุทธศาสนาเลยไม่ต้องสงสัยว่าจะพาท่านขึ้นไปบนยอดดอยได้อย่างไรเพราะที่อุทยานแห่งชาติดอยสุเทพนั้นนอกจากจะมีทางขึ้นเป็นบันไดหลายร้อยขั้นที่แต่ละขั้นได้มาจากแรงศรัทธาทั้งหลายที่ช่วยกันสร้างแล้ว ทางอุทยานยังมีรถรางไฟฟ้าไว้บริการสำหรับผู้ที่อยากกราบไหว้สักการะพระธาตุดอยสุเทพแต่ไม่อาจฝืนสภาพร่างกายได้ไว้ให้บริการด้วย สิ่งที่ฉันเห็นคือความงดงามของวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อันน่าศึกษาและจดจำ ไม่ได้หวังค่าตอบแทนอะไรมากมายขอแค่น้ำใจเพื่ออนุรักษ์ไว้ให้คงอยู่แก่ลูกหลานสืบไป เด็กน้อยเด็กใหญ่หากแต่ดูๆไปแล้วไม่น่าจะเกินคำว่าเด็กหญิงและเด็กชายต่างขับกล่อมบรรเลง นักท่องเที่ยวด้วยเสียงดนตรีอันไพเราะแห่งล้านนาพร้อมร่ายรำอย่างอ่อนช้อยสมกับที่อยู่แดนดินแห่งศิลปวัฒนธรรมจิงๆ กระเถิบไปอีกนิดจะแลเห็นส่วนประกอบของศาสนสถานนี้ที่สร้างขึ้นมาไม่ได้หวังประดับประดาอย่างเดียว แต่เป็นสัตว์ในวรรณคดีที่ควรศึกษามีไว้ให้ มองลงมาจากลานกว้างยังชวนให้สดชื่นกับทิวทัศน์อันงดงามของชาวเมืองที่ดูเงียบมากหากไม่ลงมาข้างล่างคงนึกภาพไม่ออกว่าเสียงดังวุ่นวายเป็นยังไง อีกทั้งระฆังใหญ่หลายอันยังดัง “เหง่งหง่างๆ” บอกให้รู้ว่าหลายคนคงอยากขอพรอันบริสุทธิ์ก่อนจากไป น้ำดื่มจากกระบวยตักน้ำมีให้บริการได้รับรู้ถึงบรรยากาศดั้งเดิม ก่อนเดินขึ้นกราบสักการะพระธาตุดอยสุเทพสีเหลืองอร่ามจากด้านบนสุด โดยเชื่อว่าต้องเดินเวียนสามรอบก่อนกราบขอพร มีทั้งการให้พรจากผู้อาวุโส ผูกข้อต่อแขน และรับน้ำมนต์เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ชีวิตแม้ชาวต่างชาติยังศรัทธาที่จะขอรับด้วย นอกจากนี้ยังมีพรด่วนเพียงหนึ่งข้อจากหลวงพ่อทันใจให้ได้ขอกัน พระประจำวันเกิดให้ไหว้สักการะเพื่อสิริมงคลแก่ชีวิต และเก็บภาพประทับใจเอาไว้แขวนที่บ้านว่าครั้งนึงนะเราได้มาถึงยอดดอยแห่งพระพุทธศาสนา จากเมืองที่เต็มไปด้วยโบราณสถาน และ ศาสนสถานที่เยอะที่สุดในประเทศอย่างจังหวัดเชียงใหม่แห่งนี้ อิ่มบุญกันเต็มที่เมื่อลงถึงภาคพื้นก็จะมีเสียงเจื้อยแจ้วจากแม้วตัวน้อยๆ “พี่คะถ่ายรูปกับหนูมั๊ยคะ” แต่เสียใจแน่หากไม่มีค่าขนมเล็กๆน้อยๆ ไว้คอยจ่ายหลังจากเก็บภาพแล้ว ซึ่งเราไม่รู้หรอกอาจจะเป็นค่าครองชีพอันใหญ่หลวงสำหรับพวกเขาก็ได้ ไม่ต้องถึงบ้านแม้วให้เหนื่อยกายก็เห็นภาพการกินเกลือเพื่อความอร่อยแทนขนมของน้องแม้วที่แลดูตัวจะเหลืองซีดขึ้นทุกวันน่ารักสดใส แม้จะเปรอะไปด้วยเหงื่อไคร และน้ำมูก แต่สุดแสนประทับใจจริงๆ ใกล้ๆน้องแม้วมีร้านเครื่องเงินแท้และของประดับโบราณต่างๆชวนให้สะสม ทุกความสุขคงไม่สิ้นสุดเพราะข้อจำกัดของพื้นที่และเวลานั่นเอง เอาหละแถมท้ายด้วยเพื่อนชาวต่างชาติ ที่เห็นเรากินฝรั่งแช่ชะเอม แล้วเมียงมองด้วยความสงสัยก่อนถามมาว่าคืออะไร ฉันให้ชิมเค้าบอกอร่อย ทั้งที่ตัวฉันเองคิดว่ามันค่อนไปทางบูดๆแล้ว นึกแล้วยังมีความสุขใจไม่หาย หากมีโอกาสอย่าลืมมาเยี่ยมเยือนกันมากๆนะเจ้า.....