SHARE
ศิลปะการแสดงของไทยนับเป็นการแสดงออกทางวัฒนธรรมที่งดงามและทรงคุณค่า บ่งบอกถึงอารยธรรม ภูมิปัญญา ความเชื่อ ความรู้สึก และวิถีชีวิตประจำวันของคนในชาติได้อย่างชัดเจนนับตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งแต่ละภาคของประเทศไทยล้วนมีศิลปะการแสดงที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวกันทั้งสิ้น
ศิลปะการแสดงของภาคกลาง มักเป็นการแสดงประเภทเพลงรำวง เพลงลำตัด เพลงฉ่อยและการแสดงละครพื้นบ้าน อย่างลิเก ละครชาตรี โขน เรื่องที่นำมาแสดงส่วนใหญ่มักเป็นนิทานชาดกและเรื่องในวรรณคดี
ศิลปะการแสดงของภาคเหนือ จะเป็นการรำฟ้อน ด้วยท่วงท่าอันอ่อนช้อย เช่น ฟ้อนเทียน ฟ้อนเงี้ยว ฟ้อนเล็บ ฟ้อนดาบ ละครซอ ตบมะผาบ โดยที่การแสดงบางอย่างนั้นเป็นการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และแสดงในพิธีสำคัญๆ ทางศาสนา
ศิลปะการแสดงของภาคอีสาน ส่วนใหญ่มักมีจังหวะสนุกสนานรื่นเริงจากเครื่องดนตรีหลายชิ้น เช่น เซิ้งรำโปงลาง หมอลำ ระบำพนมรุ้ง เพลงโคราช ระบำกะลา ภาษาที่ใช้ประกอบเพลงก็จะเป็นภาษาถิ่นอีสาน
ศิลปะการแสดงของภาคใต้ ได้รับอิทธิพลจากชวาเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้น ศิลปะการแสดงบางอย่างจึงเกิดการผสมผสานระหว่างวิถีศาสนาพุทธกับอิสลาม เช่น เพลงบอก โนรา หนังตะลุง ซัมเปง รองแง็ง รำวงเวียนครก ลิเกป่า ลิเกฮูลู
